punk room

มาอัพแล้ว และมากับอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ เรื่องมีอยู่ว่าวันนี้ซวยสุดๆเลย

วันนี้เรากะจะไปเที่ยวซื้อเสื้อผ้าหน่อย (จะปีใหม่แล้วเนอะ)

เราก็ไม่ขอบอกนะว่าที่ไหน (อายครับท่าน)

เราก็ขับรถไปก็งงๆครับแม่ก็ทะเลาะกับพ่อเรื่องเส้นทาง เพราะไม่ได้มานานแล้วก็ผ่าไปแดงสิครับท่าน แหมไอ้ไฟแดงบ้าให้ไฟเขียวซะนิดเดียวเองให้ไม่กี่วิไฟแดงแล้วคนเขายิ่งงงทางอยู่ แต่โชคดีตำรวจไม่จับ แต่สมดังคำโบราณเลยความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ ก็ขับไปเรื่อยๆเอ้าเข้าทางนี้แหละ เฮ้ย!!!ๆๆๆ นั้นมันย้อนสอนแล้วเพ่คราวนี่แหละซวยของจริงโดนตำรวจกวักมือเรียกก็คุยอยู่แปปนึงก็รอด เพราะพ่อเราเป็นตำรวจ โอยเนื่อยกว่าจะถึง มันมีที่เดินซื้อของอยู่ 2 จุดเราก็อยากไปจุด 2 จังเลยก็เดินออกมาจะข้ามถนน(มันอยู่ตรงข้ามกัน) ข้ามมาก็เจอซอยตอนนี้แหละชักงงๆซอยบ้าอาไรง่ะวกวนจัง เลยทะเลาะกับแม่อยู่ว่าทางออกอยู่ตรงไหน แล้วที่สุดก็เจอทางออก แต่กรี๊ด!! ต้องข้ามถนนอีกแล้วเราจะข้ามมาตรงนี้ทำไมพอข้ามไปปุ๊บ เดินดูเฮ้อ!!!คนน้อยจังอ่ะเสื้อผ้าก็ไม่เห็นจะสวย เราก็เลยกลับไปจุดที่ 1 พอมาถึงโอโฮ้!!!พระเจ้าจอร์ด คนมาเดินยังกะฝูงแมลงวัน แถมดูซีหน้าแต่ละคนตอนซื้อของนะอย่างกับจะฆ่าแกงกันเลยแต่ละคนเนี่ยคุ้ยกองขยะเอ้ย!!!กองเสื้อผ้ากันอย่างเมามันส์(น่ากลัวอ่ะ)กว่าจะไปแย่งมาได้นะเฮ้อ!!เนื่อย สุดท้ายก็ได้มา 2 ตัวเนื่อย เราก็เลยกะจะซื้อชาเย็น ซื้อมาเนี่ยแก้งเล็กนิดเดียวเองกินไม่นานก็หมดแต่ราคานะเพ่แก้วละ 25 บาทแต่แก้งเล็กเท่าราคา 10 บาทเองมันเอานมแพะมาทำนมข้นใบชาส่งนอกมาจากป่าอเมซอนคัดสกัดโดยผู้เชียวชาญด้านชาโดยตรงรึไงแพงจังถ้า หน้าโรงเรียนหนูยังขายแก้วใหญ่ 15 บาทเองถูกกว่าอีก เอ้าบ่นมานานก็กลับซิคะ ขากลับเราไม่ได้ย้อนสอนนะแต่มีอีกคันย้อนสอนมา คนขับเป็นผู้หญิงขับรถสีขาวยี่ห้ออาไรไม่รุจำไม่ได้แต่หน้าแกเนี่ยมั่นใจมากขับมาด้วยความเร็วสูงแกคิดจะฆ่าตัวตายรึไงดีนะรถเราหลบทันไม่งั้นป่านนี้เละแล้ว ในที่สุดเราก็กลับถึงบ้านโดยปลอดภัย

เฮ้อหลังจากระบายมายาวเราก็ขอหยุดเพียงนี้นะคะ